Nałogowiec

    Pamiętacie rundki na kursach typu przedstawcie się kończąc zdanie? Zapamiętałam takie:  dokończ „Nikt o mnie nie wie, że ja…”  Kiedy przyszła moja kolej, wypaliłam: „Nikt nie wie, że jestem nałogowcem!!!” Towarzystwo podniosło wzrok, zobaczyłam troskę i zmieszanie w ich oczach, więc szybko dodałam „dobrze, że nie lubię alkoholu, bo bym musiała powiedzieć, że jestem alkoholikiem” 😉 Tak, mam naturę nałogowca, wkręcam się szybko w różne rzeczy i powtarzam je tak długo, aż coś innego przyciągnie moją uwagę.  Ostatnio obserwuję u siebie uzależnienie od… szkoleń.

Nałóg wciąga…

Chłonę nowości wypisywane na grupach facebookowych i biorę czynny udział w kursach online… Kiedy zaczęły się wakacje, fora facebookowe odsłoniły całe masy takich nauczycieli nałogowców 🙂 Padały pytania: kto gdzie był na szkoleniu, kto gdzie się wybiera, co polecacie… Jedni krzyczą „po co Wam to, odpoczywajcie”, inni, jakby byli na głodzie, szukali okazji, żeby pojechać na jakąś konferencje, aby o edukacji pogadać, podnieść swoje kompetencje, doszkolić się… Nałóg, jak to nałóg, pożera czas i pieniądze.

Czytaj dalej Nałogowiec

Wisi mi

   Na ostatnich lekcjach, już po wystawieniu ocen, staram się jak mogę, ale niektórym uczniom już wisi… Ja pracuję na lekcji do ostatniego dzwonka, oczywiście, gdy tylko mam z kim 🙂 Nie siedzimy i nie liczymy słupków, bo to nudne nawet dla fanatyka matematyki. Lekcję, o której piszę, otwierała jak zwykle historia, bo bardzo lubię je tworzyć, co potwierdzają wszystkie moje przebrania.

Stałam i czekałam…

Weszłam do klasy z tragiczną miną, ze łzami w oczach i czekałam aż jakiś klasowy wrażliwiec mnie zauważy. Po pytaniu: co się pani stało? mogłam rozpocząć łzawą opowieść, jak to będę za nimi tęsknić przez te wakacje… Powiedzieć, jak się martwię, czy oni o matematyce będą pamiętać? (to była dobra okazja, żeby wrócić do szkolnego happeningu  i sprawdzić, jak zrozumieli przekaz). A potem wspomniałam o swoim marzeniu.  Każdy uczeń będzie miał przez wakacje coś, co ja mam, żeby łączyła nas taka magiczna więź…

Czytaj dalej Wisi mi

Precz z matmą!!!

    To bardzo dobre hasło! Zapewniam, że jak przejdziesz z nim korytarzami dowolnej szkoły, to do pochodu skandującego PRECZ Z MATMĄ przyłączy się prawie cała społeczność szkolna. Skąd wiem?  Widziałam to:)

Takie znaki stały w różnych miejscach w szkole

       Grupa trzecioklasistów postanowiła zrealizować mój stary projekt. Happening  „Precz z Matmą” miał, jak to happening, sprowokować dzieci i nastolatków do zastanowienia się, czy potrzebują w swoim życiu matematyki.

Czytaj dalej Precz z matmą!!!

A udowodnij mi!!!

Niedawno salę lekcyjną oblazły różne czarne postacie patrzące przez wielką lupę na wszystko, co się dzieje się na matematyce.

Co robią czarne typy w mojej sali?

To efekt uboczny mojej walki z uczniami i pogłębiania ich umiejętności dowodzenia, argumentowania swoich racji.

    Który z nauczycieli matematyki nie jęknie, gdy wspomnieć mu zadanie typu: oblicz i udowodnij. Dowody na matematyce to horror. Napisze uczeń 60 stopni i ani słówka więcej nie dopisze, skąd wie, że właśnie ten kąt ma dokładnie tyle stopni. Kto jest egzaminatorem, to wie, że największa liczba opuszczeń jest właśnie przy tego typu zadaniach.

Czytaj dalej A udowodnij mi!!!

Znasz słynną Rodzinę Trójkątów?

Oj na długo zatrzymałam się z piątakami, żeby poznać wielką rodzinę trójkątów. Pisałam już (w poście „Serduszkowe wariactwo”), że moje dzieciaki ciągle słabo operują przyrządami  kreślarskimi, więc potrzeba było czasu, żeby cyrkiel pomagał narysować trójkąty równoboczne, ekierka nie przeszkadzała w rysowaniu wysokości, a oko piątoklasisty umiało rozpoznać, które boki mają różne długości, a które kąty są równe…

Czytaj dalej Znasz słynną Rodzinę Trójkątów?

Kiedy sprawdzasz teorię…

Gdy na mapie myśli z prawdopodobieństwa zaczęły się pojawiać nowe pojęcia, moi uczniowie zaczęli jęczeć: co to jest i po co nam to…

Mapa myśli z prawdopodobieństwa

Oni jęczeli, a przez moją głowę przeleciała lawina pomysłów, jak udowodnić, że cała ta teoria na mapie myśli, to nie jest fikcja, ale prawda.

Najpierw jednak nauczyliśmy się określać zdarzenia losowe (wypisując zdarzenia, rysując drzewko, szukając zależności, żeby zapisać ją za pomocą wzoru), zdarzenia elementarne i obliczać prawdopodobieństwo zdarzenia. Omówiliśmy i obliczyliśmy prawdopodobieństwa, gdy rzuca się kostkami, monetami, gdy losujemy karty z talii…

Liczyliśmy proste zadania, najczęściej wymyślone przeze mnie. Zauważyłam, że najciekawsze są dla uczniów te zadania, kiedy to oni są ich bohaterami. Np: Dzwonka, kończącego lekcje, w klasie 3B najbardziej nie może się doczekać Maciej, Bartek i Adrian. Zawsze ścigają się, który pierwszy wyjdzie z sali. Oblicz prawdopodobieństwo, że Adrian wyjdzie jako drugi.  Kiedy wymyślam takie zadanie, albo jest ono zgodne z prawdą, albo wprost przeciwnie (do drzwi ściga się osoba, która zawsze wychodzi jako ostatnia;)). Wtedy nawet klasowa maruda spojrzy na tablicę i obliczenia z zaciekawieniem.

Potem przyszedł czas na udowodnienie uczniom, że to wszystko ma sens i odbicie w rzeczywistych sytuacjach.

Z lekcji

Zaplanowałam dwa dni doświadczalnego sprawdzania obliczonych prawdopodobieństw. W trzyosobowych grupach najpierw uczniowie wypisywali zdarzenia losowe, potem wszystkie zdarzenia elementarne i obliczali prawdopodobieństwo zdarzenia. Obliczone P(A) mieli porównać z wynikiem doświadczenia. Każda grupa dostała dwie kostki do gry i trzy monety.  Mieli do wypełnienia karty:  Doświadczenie losowe, prawda czy fikcja.

Jeden z uczniów rzucał, drugi liczył wszystkie rzuty, a trzeci notował te rzuty, które były trafione (zdarzenie elementarne). Prawdopodobieństwa obliczone i wyznaczone doświadczalnie prawie się nie różniły.

Na kolejnej lekcji zespoły kończyły poprzednie zadania i rozpoczynały pracę  z kartą pracy – ułóż zadanie. Należało napisać treść zadania z prawdopodobieństwa, gdzie bohaterem miała być najpierw talia kart, a potem torebka z kolorowymi cukierkami.

Dobrze, że w domu mam 10 talii kart:)

Po ułożeniu zadania trzeba było je rozwiązać i sprawdzić wynik doświadczalnie.

Jak wyciągać z torebki 100 razy cukierka i ani jednego nie zjeść:(

Czy ta lekcja była potrzebna? Tak!

  • Okazało się, że niektórzy uczniowie nigdy nie mieli w swoich rękach kart do gry.
  • Kiedy losowo wyciągali z torebki cukierki, ktoś krzyknął „teraz już wiem, co znaczy zdarzenie elementarne!”
  • Gdy zebraliśmy w tabelce obliczone prawdopodobieństwa (każda grupa rozwiązywała inne zadanie) i te wyznaczone doświadczalnie, okazało się, że wyniki pokrywają się.

Wniosek?

Warto poświęć trochę czasu na przekonanie swoich uczniów, że matematyka to nie tylko zasady i prawa, ale coś, co ma realne przełożenie na otaczającą nas rzeczywistość.

Znów zawyłam…

Mój tata zaczął naukę w wiejskiej szkółce koło domu, radził sobie. Kolejne klasy kończył w wiosce obok. Kiedy tam trafił okazało się, że cała jego klasa ma spore zaległości, musieli nieźle nadrabiać, żeby dorównać. Czuł się gorszy. Skończył szkołę podstawową, a do szkoły zawodowej wyjechał do miasta. Tam dopiero poczuł, jak jego wiedza różni się od innych uczniów.

Zanim poszłam do klasy pierwszej, mój ojciec nie zważając na opór żony, wpłacił na mieszkanie spółdzielcze w mieście. Kiedy moja mama lamentowała, nie chcąc opuścić miasteczka, w którym siostry i bracia budowali się, zakładali rodziny, ojciec  trwał w swoim zamiarze zamieszkania w Poznaniu. Twierdził, że jego dzieci będą miały szansę na lepszą edukację i nie będą ciągle gonić swoich rówieśników, jak on w czasach szkolnych.

Mimo lamentu mamy

Czytaj dalej Znów zawyłam…

Otworzę sklep z dżdżownicami …

Szłam na lekcję, żeby zacząć nowy dział – statystykę. Zamierzałam z gimnazjalistami rysować mapę myśli, na której zebralibyśmy wszystko, co już wiemy lub powinnyśmy wiedzieć na ten temat. Ale się nie udało, przynajmniej nie od razu, bo uczniowie zapytali mnie o pomarańczowe przypinki, które zaczęli nosić nauczyciele. Odpowiedziałam na ich pytania i przyszedł mi dziwny pomysł na powrót do zaplanowanego tematu. Najpierw zrobiłam krótką ankietę „Kto wiedział, co oznaczają przypinki z wykrzyknikiem?” Wynik ankiety zamieniliśmy na ułamek, potem na procent. Zapytałam uczniów, dlaczego nie mogę wyników naszej ankiety opublikować w mediach. Długo szukali odpowiedzi: nasze wyniki nie są reprezentacyjne, więc nie są wiarygodne. I wtedy wypaliłam: „Porzucam zawód nauczyciela i otwieram sklep z dżdżownicami”…

…a w moim sklepie…

Czytaj dalej Otworzę sklep z dżdżownicami …